GALERIA PROM: wernisaż wystawy Ewy Dorynek Scheer ,,Obrazy takie w klimacie”


Szczegóły wydarzenia

  • Data:
  • Kategorie:

GALERIA PROM: wernisaż wystawy Ewy Dorynek Scheer ,,Obrazy takie w klimacie”

Seria miniaturowych, abstrakcyjnych obrazów malowanych barwnikami spożywczymi lub innymi nietoksycznymi środkami koloryzującymi na płatach lodu znalezionego zimą w lesie

Wystawa czynna do 5 listopada

„Obrazy takie w klimacie” to hybryda sztuki efemerycznej, malarstwa i fotografii.
Jest to seria miniaturowych, abstrakcyjnych obrazów o średnicy od 4 do 10 centymetrów malowanych barwnikami spożywczymi lub innymi nietoksycznymi środkami koloryzującymi na płatach lodu znalezionego zima w lesie.

Czas trwania tych miniaturowych obrazów zależy wyłącznie od warunków pogodowych; temperatury, wilgotności powietrza lub siły wiatru. Obrazy są fotografowane, zanim się roztopią, lub zostaną zatarte przez nowe warstwy lodu i śniegu. Temperatura otoczenia i właściwości lodu są tak samo czynnikami tworzenia, jak artysta. Klimat jest integralną częścią tych dziełek. Są to obrazy klimatyczne, graficzna reprezentacja zjawiska meteorologicznego, są to meteografy.
Ostatnim etapem tworzenia/produkcji jest Diasec: proces technologiczny, w którym zespala się fotografie ze szkłem akrylowym, sugerującym w tym przypadku tafle lodu.

Chociaż używane są materiały nietoksyczne, malowanie na lodzie to wprowadzenie do lasu uprzemysłowionej kultury ludzkiej. Obrazy są projekcją bagażu wieków cywilizacji, narzucają się naturze, podobnie jak ludzka populacja narzuca się i wypiera środowisko naturalne. Ostatecznie jednak obrazy trwają tylko chwilę; topią się i znikają, zwiastując metaforycznie samozagładę ludzkości.
Rdzeniem tego projektu jest pytanie o nasza relacje z naturą. Czy naturę należy zdefiniować jako nieuprzemysłowione obszary ziemi i morza, poza miastami, poza obszarami ludzkiej działalności?
Czy jest gdziekolwiek na Ziemi miejsce nienaruszone przez produkcje i konsumpcję człowieka?
Czy podział na naturę i kulturę, ekonomie i ekologię opisuje współczesną rzeczywistość ?

Przekształcenie efemerycznego procesu barwników penetrujących lód w przedmiot jak fotografia /diasek uświadamia, że każda transformacja wynika z wzajemnych powiązań. To, co nazywamy rzeczywistością, jest siecią relacji: społecznych, psychologicznych, chemicznych, atomowych i kwantowych. Nie ma odrębności między gospodarką a ekologią, kulturą i naturą, plastikową torbą i kawałkiem buraka. W grubym plastiku osadzone są obrazy zamrożone na powierzchni lodu gdzieś w lesie.
Meteografy dotyczą piękna, tworzenia i paradoksu posiadania mocy przekształcania materii i energii bez wiedzy o tym, dokąd ta moc może prowadzić. Obrazy lodowe mówią o naturze, ale hipokrytycznie są wykonane z metalu, plastiku, farb i lakierów. Każda, nawet najmniejsza działalność ludzka przekształca środowisko. Dopiero teraz zaczynamy powoli rozumieć skale i konsekwencje przeobrażeń. Jesteśmy wyłącznymi autorami antropocenu.

Czas trwania tych miniaturowych obrazów zależy wyłącznie od warunków pogodowych; temperatury, wilgotności powietrza lub siły wiatru. Obrazy są fotografowane, zanim się roztopią, lub zostaną zatarte przez nowe warstwy lodu i śniegu. Temperatura otoczenia i właściwości lodu są tak samo czynnikami tworzenia, jak artysta. Klimat jest integralną częścią tych dziełek. Są to obrazy klimatyczne, graficzna reprezentacja zjawiska meteorologicznego, są to meteografy.
Ostatnim etapem tworzenia/produkcji jest Diasec: proces technologiczny, w którym zespala się fotografie ze szkłem akrylowym, sugerującym w tym przypadku tafle lodu.

Chociaż używane są materiały nietoksyczne, malowanie na lodzie to wprowadzenie do lasu uprzemysłowionej kultury ludzkiej. Obrazy są projekcją bagażu wieków cywilizacji, narzucają się naturze, podobnie jak ludzka populacja narzuca się i wypiera środowisko naturalne. Ostatecznie jednak obrazy trwają tylko chwilę; topią się i znikają, zwiastując metaforycznie samozagładę ludzkości.
Rdzeniem tego projektu jest pytanie o nasza relacje z naturą. Czy naturę należy zdefiniować jako nieuprzemysłowione obszary ziemi i morza, poza miastami, poza obszarami ludzkiej działalności?
Czy jest gdziekolwiek na Ziemi miejsce nienaruszone przez produkcje i konsumpcję człowieka?
Czy podział na naturę i kulturę, ekonomie i ekologię opisuje współczesną rzeczywistość ?

Przekształcenie efemerycznego procesu barwników penetrujących lód w przedmiot jak fotografia /diasek uświadamia, że każda transformacja wynika z wzajemnych powiązań. To, co nazywamy rzeczywistością, jest siecią relacji: społecznych, psychologicznych, chemicznych, atomowych i kwantowych. Nie ma odrębności między gospodarką a ekologią, kulturą i naturą, plastikową torbą i kawałkiem buraka. W grubym plastiku osadzone są obrazy zamrożone na powierzchni lodu gdzieś w lesie.
Meteografy dotyczą piękna, tworzenia i paradoksu posiadania mocy przekształcania materii i energii bez wiedzy o tym, dokąd ta moc może prowadzić. Obrazy lodowe mówią o naturze, ale hipokrytycznie są wykonane z metalu, plastiku, farb i lakierów. Każda, nawet najmniejsza działalność ludzka przekształca środowisko. Dopiero teraz zaczynamy powoli rozumieć skale i konsekwencje przeobrażeń. Jesteśmy wyłącznymi autorami antropocenu.

Ewa Dorynek Scheer – urodziła się w Warszawie. W latach 1980-85 studiowała psychologię i filozofię. W 1982 powstała jej pierwsza seria obrazów na lodzie, które stały się częścią diaporamy stworzonej do muzyki Oliviera Messiaena. W 1985 roku Ewa wyemigrowała do Kanady, gdzie w roku 1992 trzymała licencjat sztuki użytkowej z Ryerson Polytechnic Institute w Toronto. W roku 1998, po półtorarocznym pobycie w Ugandzie wróciła do Kanady i uzyskała tytuł magistra sztuk pięknych na Uniwersytecie Regina w Saskatchewan.
Jest laureatką konkursu “Saving Face” w Living Arts Centre, Mississauga w 2011. Jest także finalistką takich konkursów jak: Kingston Prize, Canada National Portrait Competition 2011 i 2019,  Spirit of the Land w roku 2011 i Space w 2012 roku w MVS Gallery, Brockville, w Kanadzie. Obrazy malowane na lodzie albo meteografy były przedmiotem niemieckiego reportażu telewizyjnego w 2013 roku. W tym samym roku w wyniku współpracy artystycznej z Chrystianem Girardem, kompozytorem kanadyjskim obrazy klimatyczne były integralną częścią koncertu jako wielkowymiarowe projekcje do kompozycji fortepianowej CLAIR OBSCURE wykonanej w Conservatoire de musique du Québec w Montrealu. W 2016 Ewa była artystą rezydentem w L’ATELIER SUR SEINE w Héricy we Francji.
Jej rysunki, portrety, prace w technikach mieszanych i koncepcje sztuki efemerycznej w formie meteografów były wystawiane w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i Niemczech. Jej prace znajdują się kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą.
Ewa Dorynek Scheer jest reprezentowana przez galerie studio22 (studio22.ca) w Kingston w Kanadzie. Od 2016 roku jest zapraszana jako mówca gościnny, jej prelekcje dotyczą relacji miedzy sztuka, człowiekiem, środowiskiem i przemysłem.

 

Print Friendly, PDF & Email